home

επιστροφή

     

 

THE KALASH TRIBE

Η ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΚΑΛΑΣ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

On the mountainsides of the Himalayas and the Indian Caucasus and under Pakistani and Afghanistan jurisdiction lives a tribe whose people call themselves Kalas(h).Kalas actually is a Greek name of a vessel filled with water for worship. They claim to be the descendants of Alexander the Great's soldiers who for various reasons were left behind in the depths of Asia and could not follow the Great General in his new conquests. Having no contact with the outside world for almost 23 centuries, they are quite different from any other neighboring nations. Light complexioned, and blue eyed in the midst of dark skinned neighbors, their language, even though it has been affected and influenced by the many Muslim languages of nations that surround the Kalash tribe, still incorporates vocabulary and has many elements of the ancient Dorian Greek language. They greet their visitors with "ispanta" from the Greek verb "aspazome" (greetings)and they warn them about "heman" from the ancient Greek noun "hemon"(winter). These indigenous people still believe in the twelve Olympian gods and especially Di Zau [Dias Zeus], the great sky god,but also Aphrodite, Hestia, and Apollo.Their language is principally a mixture of Sanskrit and Greek. They grow grapes and make wine (an illegal action in an Islamic country) and their diet is rich in fruits, vegetables and nuts. Unlike their neighbors who sit on the ground, they use stools and chairs and their carpentry is decorated with Macedonian stars and "suns".Other remnants of the ancient Greek influence in the area are the characteristic "double-hat" or kausia, the ancient Macedonian hat,the Macedonian cloak used to be worn by the men and as worn by most women today and the polo on horseback, Pakistan's national sport. It was practiced by the Macedonian troops in the days of Alexander due to an unusual "present" given to Alexander by the great Persian king Darius. Also their architecture resembles very much the Macedonian architecture.Recently, a group of Greek teachers and a group of Greeks called"the friends of the kalash" have been raising money and spending their summer working among the Kalash for the last 7 years in an attempt to improve their standard of living. Some of the projects that the teacher volunteers have accomplished include the following: a primary school at an elevation of some 3 km, which is regarded the largest and best primary school building in Pakistan; water pipes for the supply of running water; a house for new mothers; landscaping and providing resource materials and pharmaceutical supplies, the purchase tractors and other farming equipment. In this way the volunteers have contributed immensely to the preservation of the Kalash.The Kalas are important to the Greeks anthropologically because they are the closest examples of how the ancient Greeks lived.The Kalamaria municipality is currently hosting twelve children from the Kalash tribe aged 9-17, while it intends to adopt most of the total 30 tribal settlements and build a classical Greek-architecture building there to serve as a cultural centre, which will be named Thessaloniki, after Alexander's sister.The Kalas around a 100 years ago numbered close to 100,000 but now the number is around 3,000 living in 30 villages in the valley of Chetral. Their population has been dwindled Over the years due to ethnic cleasing and forced Islamazation. Their arable land is small and much of it has been taken away by the stronger Muslim communities around them.

 


Ο
ι 3.000 Καλάς ζουν σε 30 περίπου οικισμούς, πάνω στις απόκρημνες πλαγιές του Ινδικού Καυκάσου (Hindukush), σε υψόμετρο 2.500 μέτρων. Η παράδοση τους θέλει απογόνους των στρατιωτών του Μ.Αλεξάνδρου που παρέμειναν στις περιοχές αυτές, όταν ο στρατός του μεγάλου στρατηλάτη διέσχιζε τον ινδικό Καύκασο οδεύοντας προς Νότο. Η φυλή αυτή παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μας, γιατί δεν έχει εξισλαμισθεί και διατηρεί μια μοναδική στον κόσμο παράδοση με στοιχεία από την αρχαία ελληνική στη θρησκεία, έθιμα, μουσική, γλώσσα κ.λπ.
Η θρησκεία τους είναι πολυθεϊστική. Πατέρας των θεών και των ανθρώπων είναι ο DI ZAU (Δίας-Ζευς). Το όνομά του σημαίνει «αυτός που δίνει ζωή» μιας και οι λέξεις «DI» και «ZAU» σημαίνουν «Δίδω» και «Ζωή» αντίστοιχα. Τον πατέρα των θεών τον αποκαλούν και "Raintagarau" (Παντοκράτωρ) που σημαίνει αυτόν που «τα πάντα ελέγχει και κυβερνά». Η θεότητα του σπιτιού, της οικογένειας και της κοινότητας είναι η «Tsestak» (Εστία). Κάθε σπίτι έχει μια γωνιά αφιερωμένη σ' αυτήν και κάθε οικισμός ένα ναό, όπου συγκεντρώνονται για τις τελετές τους. Στα δάση, στα ποτάμια, στις κορυφές των βουνών κατοικούν διάφορα Πνεύματα (Νύμφες), που πολλές φορές βοηθούν τους Καλάς μέσω «διαμέσων» ανθρώπων οι οποίοι μπορούν και επικοινωνούν μαζί τους. Προστάτης των ποιμένων είναι ο "Sagikor" με ιδιαίτερο ιερό, που δέχεται προσφορές όταν οι ποιμένες κατεβαίνουν από τα υψώματα στα χωριά τους. Το τελετουργικό της θυσίας ακολουθεί την αρχαία ελληνική παράδοση, αφού και εδώ ο κέδρος και η βελανιδιά είναι τα ιερά δένδρα του DI ZAU. Ο καπνός των κλαδιών που καίγονται ευχαριστεί τους θεούς. Αυτοί που συμμετέχουν στη θυσία πρέπει να κάνουν καθαρτήριο λουτρό με νερό πηγής ή με μούστο από σταφύλια που έκοψαν πρόσφατα. Με το αίμα του ζώου ραντίζουν το βωμό και τη φωτιά που έχουν ανάψει. Κατά τη διάρκεια της τελετής όλοι οι άνδρες προσεύχονται μεγαλόφωνα στους θεούς. Οι γυναίκες δεν συμμετέχουν. Τα κέρατα του θυσιαζόμενου ζώου κοσμούν τις προσόψεις των σπιτιών, αφού το δικέρατο σύμβολο παραμένει ακόμα ιερό στον τόπο τους από τότε που ο μεγάλος στρατηλάτης το υιοθέτησε, όταν επισκέφθηκε το Ιερό του 'Αμμωνα Δία στην όαση Σίβα.
Οι Καλάς ακολουθούν σήμερα τα ίδια αρχαία έθιμα, δηλαδή καθαρτήρια λουτρά, ψήσιμο ειδικών άρτων, πυρσοφορίες, σεξουαλικά πειράγματα, προσφορά τροφών στους προγόνους τους κ.α. Στις θρησκευτικές εορτές που παρευρίσκονται και γυναίκες εκτελούνται γυναικείοι κυκλικοί χοροί. Οι γυναίκες είναι πιασμένες σε κύκλο με τα χέρια πλεγμένα πίσω από την πλάτη και συνοδεύουν το χορό με τραγούδι. Η οργανική συνοδεία που βρίσκεται στο κέντρο του κύκλου είναι ένα μεγάλο νταούλι, ξύλινες φλογέρες και τοξοειδής άρπα με τέσσερις χορδές που θυμίζει την αρχαιοελληνική λύρα. Μέσα στη θάλασσα των μουσουλμάνων της Ασίας, οι Καλάς είναι οι μόνοι που παράγουν κρασί και το χαίρονται στις γιορτές και στις συνάξεις τους. Η γλώσσα τους έχει στοιχεία από τα Περσικά, τα Σανσκριτικά και τα Ελληνικά, αφού βρίσκουμε λέξεις που έχουν κοινές ρίζες με τη δική μας γλώσσα.

ΝΟΜ - όνομα
ΠΑΡΕΙΜ - πορεύομαι, διαβαίνω εκ του πάρειμι
ΧΕΜΑΝ - χειμώνας
ΙΛΑ - έλα
ΔΟΝΤΟΥΓΙΑ - δόντια
DI - δίδω
ΙΣΠΑΤΑ - χαιρετισμός, εκ του ασπάζομαι. Γι' αυτό φιλιούνται
όταν συναντιούνται μετά από καιρό


Αλλά και στη γύρω περιοχή, που μέχρι τα τέλη του προηγούμενου αιώνα ανήκε στην αυτόνομη επικράτεια του Καφιριστάν (χώρα των απίστων κατά τους Μουσουλμάνους, που κατάφεραν να εξισλαμίσουν το μεγαλύτερο ποσοστό των Καφίρς), συναντά κανείς στους χαιρετισμούς τους λέξεις όπως «χάιρε, χαϊρέτα, γιάμασις». Η γλώσσα των Καλάς δεν γράφεται. Οι Δανοί ερευνητές που ασχολούνται από το 1948 μαζί τους έχουν κατασκευάσει έναν τύπο αλφαβήτου που στηρίζεται στο φωνητικό.
Η ενδυμασία των γυναικών μοιάζει πολύ με τον αρχαίο χιτώνα. Το φόρεμά τους είναι μαύρο και είναι κεντημένο στα μανίκια, γύρω από το λαιμό και στον ποδόγυρο. Το χτένισμά τους είναι χαρακτηριστικό με τις πέντε πλεξούδες που το αποτελούν. Το γιορτινό καπέλο τους φέρει φούντα και κατά τη διάρκεια των γιορτών τους κοσμείται με φτερά και αρωματικά κλαδιά. Μοιάζει με το λοφίο περικεφαλαίας της Μακεδονίτικης στολής. τα θαλασσινά κοχύλια είναι απαραίτητο κόσμημα των καπέλων τους, πιθανό κατάλοιπο της θαλασσινής καταγωγής τους. Οι άνδρες μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα φορούσαν χιτώνιο-σάκο που το ονόμαζαν "Σακάτσι". Το καπέλο τους θυμίζει την αρχαία μακεδονική Καυσία. Ο τρόπος κατασκευής των σπιτιών τους έχει πολλά κοινά στοιχεία με το μακεδονίτικο σπίτι. Είναι κτισμένα με πέτρες και ξύλα και με εξώστη στο πάνω πάτωμα. Στις προσόψεις των σπιτιών τους υπάρχουν ξυλόγλυπτα μοτίβα που παραπέμπουν σε ανάλογα ελληνικά (μαίανδροι, ρόδακες, γεωμετρικά σχήματα και ακτινωτά αστέρια). Από παράδοση κάθονται σε καρέκλες και σκαμνιά, σε αντίθεση με τον παραδοσιακό τρόπο των Ασιατών που κάθονται οκλαδόν. Ο Πακιστανικός οργανισμός Τουρισμού τους προβάλλει ως απογόνους των στρατιωτών του Μ. Αλεξάνδρου. 'Ετσι πολλοί επισκέπτονται τις κοιλάδες τους για να γνωρίσουν τη μοναδική αυτή φυλή.
 

   

home

επιστροφή